Van eb naar politieke overvloed

Nee, ik wil niemand zijn plezier ontnemen in het lekker zeuren en zagen over de politiek van tegenwoordig. En ik geef iedereen bij voorbaat gelijk, want het is inderdaad een zootje! Maar de ultieme oplossing voor dit probleem is er ook.

Het kader: er was eens een tijd, waarin politieke leiders gekozen werden op grond van hun wijsheid, charisma en oprechte drang om dienstbaar te zijn aan het volk. Nelson Mandela was daarvan wellicht de laatste icoon. Met zijn dood (God hebbe zijn ziel) is deze manier van politiek bedrijven ‘in het licht van een Groter Doel’ definitief uitgestorven.
In plaats daarvan zijn het nu vooral figuren met een Groot Ego die voor een politieke loopbaan opteren. Gedreven door een onstilbare honger naar geld en macht, lezen zij bestsellers als ‘Invloed’ (Cialdini) of ‘Hoe word ik een rat?’ (Schrijvers), om zich zo de juiste manipulatie-technieken eigen te maken. Bij het aldus met tips & trucs geplaveide pad naar de top gaan zij er klakkeloos van uit, dat het volk er is om hen te dienen in plaats van andersom. De oorzaak moge duidelijk zijn: oppervlakkig aangeleerd gedrag verbindt niet, maar scheidt (schijt!) zich af van de medemens. En daar komt weinig goeds uit voort, kunnen we dagelijks  vaststellen.

Kip-zonder-kop
Bovendien: slecht voorbeeld doet slecht volgen. Wij burgers, die ons tegenover deze bestuurders steeds meer ‘the underdog’ voelen, maken ons kwaad over hun corruptie, leugens en wisselvallige kip-zonder-kop-geblaat, gebaseerd als het lijkt op het principe ‘zoals de wind waait, waait mijn jasje’. We prikken daar genoegzaam doorheen maar spiegelen ons tegelijkertijd vol ergernis aan de ‘vermogens’ die dat onvermogen oplevert. “Ja, hállo, zo kan ik het ook!”
Van de weeromstuit gaan ook wij redeneren op basis van materiële motieven (“Geld! We willen geld!”) in plaats van ons te bezinnen op de vraag hoe het eb-getij van de hebzucht valt te keren in een vloed van integriteit, respect en barmhartigheid. In die zin zou de nieuwe Paus wellicht een goede leider zijn – zelfs voor onkerkelijke types als ik. Maar ja, ook die is al bijna uitgestorven, nog voor hij goed en wel begonnen is.

Wat was het oorspronkelijke doel om ‘de maatschappij’ te ordenen?

Terug naar de kern: wat was het oorspronkelijke doel om ‘de maatschappij’ te ordenen? Iedereen gelukkig zien. Dat doel is inmiddels hopeloos verward met het gehanteerde middel: GELD – en dus met het misbruik van macht. Geld is de nieuwe ‘religie’: we geloven erin, zelfs steeds sterker naarmate het ‘virtueler’ wordt – net als God. Maar nog steeds trekken menselijke machthebbers aan de heilige touwtjes.

Waardigheid
De oplossing? Terug naar het doel, naar de essentie van een ‘maatschappelijke orde’ die voorziet in verbondenheid, gelijkwaardigheid en wederzijds respect. Hoe doe je dat? Eigenlijk heel eenvoudig: beloon politici niet langer met geld, maar met waardigheid en respect: als zij hun wijsheid inzetten in het belang van alle onderdanen, pas dán krijgen zij ook het mandaat om te regeren. Inclusief een gelofte van armoede. Want mensen die zich werkelijk met hun medemens verbonden weten, ontdekken altijd weer dat juist dit gevoel iedere behoefte vervult; dat de pijn van de hunkering verdwijnt zodra wederzijdse liefde oprecht oprijst. Het gat, dat het onwetende hart trachtte te vullen met geld en een onstilbare honger naar meer, is plotseling geheeld, genezen; de dorst voor altijd gelest.

Maar wat is dan het alternatief voor die zeurende betweters uit het begin van dit stukje? Oh, heel simpel: goed voorbeeld doet goed volgen, dus dat lost zich vanzelf op. Want wie kiest er nog voor zeuren in de extase van
geluk? Hooguit Brompot, maar die kan  gelukkig Alles voor zijn narrende behoeftes gebruiken –  een gezegend mens!

Comments are closed.