Minnaar

[Mijn maandelijkse column in het blad van Volkstuincomplex De Federatie. April 2016]

Wat doet een mens in de winter zonder volkstuin? Zelf vlucht ik bij voorkeur naar de zon. Maar mijn beste vriendin op Ons Lustoord (‘Joke’) koos dit jaar liever voor daten.

Daar had ze alle reden toe. Want na tien jaar was er een eind gekomen aan haar ‘vaste’ vrije relatie, die altijd garant had gestaan voor veel lusten, weinig lasten.
Aanvankelijk was haar aanbidder vrijgezel. Maar na zes jaar trok een andere scharrel bij hem in. Oeps – moesten zij nu afscheid nemen? “Welnee”, zei haar geliefde ruimhartig, “jij was er eerder dan zij – dus jij hebt de oudste rechten.”
Mooi, dan zat ze er verder niet mee. Want voordien had ze ook nooit de neiging gehad hem als ‘privébezit’ te claimen – daar was ie nét weer niet leuk genoeg voor. Alleen in bed was alles okay.

Na een tijdje ontstonden er bij hem thuis problemen. “Dat hoort erbij”, zei hij ogenschijnlijk luchtig. Toch liet Joke intuïtief het struikgewas in haar volkstuin nu ietsje verder doorgroeien. En toen hij ineens ook getrouwd bleek te zijn, nog een ietsje meer. De boete van de tuincommissie nam ze op de koop toe. Want het was geen luiheid, deze beschutting, maar pure zelfbescherming. –Of toch een schuldbekentenis?

Minnaar 001Jaloers
Vorig jaar had haar minnaar thuis weer onmin. Dus kwam hij, naast zijn hart, ook een ander orgaan even luchten. “Is zij misschien jaloers?” suggereerde mijn vriendin. Inderdaad, zuchtte hij dramatisch, ze had idioot veel last van die onzin. “Onzin?” kaatste Joke terug, “je gáát toch wel degelijk vreemd? -In zekere zin dan.” Want in andere zin had ze natuurlijk nog steeds die oudste rechten. “Ach wat,” sputterde hij tegen, “zij verdenkt me voortdurend van alles en nog wat, al ga ik maar naar de padvinderij! Hooguit één op de tien keer is het echt zo.” “Ja maar”, pruttelde zij terug (God, zij leken óók wel een soort echtpaar), “als jij gaat liegen weet zij niet meer, wanneer je nog de waarheid spreekt.
”Ga je het nou ver%^@! voor háár opnemen?”, schoot hij uit. “Ja schat”, pareerde Joke waardig, “ik ben namelijk ook een vrouw”. En om dat in alle opzichten te staven, haalde ze de slagroomspuit vast tevoorschijn.
Uiteindelijk bleek zijn liberale aard toch het breekpunt voor zijn huwelijk. De behoefte, er iemand bij te hebben zat onuitroeibaar in zijn systeem. Gastvrij stelde hij Joke voor, de plek van zijn ex voortaan in te nemen. “Maar dat zou hooguit neerkomen op een wisseling van de wacht,” besefte zij terdege. En al had ze weinig moeite met zijn ‘little escapes’, dat liegen zou ze niet kunnen verdragen.
Zo eindigde ineens ook hún relatie. En kwam Joke à la Splinter dus met daten door de winter. Helaas bleek niemand te kunnen tippen aan zijn charme van weleer….
Onlangs nam hij weer contact op. “De lente, hè?” Hij had zowaar een nieuwe vlam, die echt verrukkelijk kon koken. Alleen de romantiek was niet je dát. Dus of zij samen snel zijn nieuwe status konden vieren?
Ze heeft nog even getwijfeld. Maar had de struiken nét weggehaald. Dus nee, voorlopig toch maar niet.

Comments are closed.