HAAT-UMAR

“Slappe hap, die Nederlandse politici”. Dat is de mening van Ebru Umar, als ik haar column van 17-02-’15 goed begrijp. Volgens Ebru komen we in deze tijd van haat-imams, aanslagen en barbaarse bombardementen met ‘een beetje lopen wheelen en dealen zoals Rutte en co’ bepaald niet ver.

En dus is volkomen helder, vindt zij, waarom de voorheen fameuze wallen en coffeeshops momenteel verdwijnen: om de vijand vooral niet in de kaart te spelen. In Egypte en Jordanië is het motto ‘oog om oog, tand om tand’, maar Nederland ziet meer in het vermijden van conflicten door de eigen vrijheid op voorhand in te perken. Goed  samengevat, Ebru? En jij vindt dat dom. Want ook al verafschuwen wij Hollanders die ‘middeleeuwse toestanden, vrouwenonderdrukking en achterlijke imams’, toch is volgens jou wettelijk bepaald, dat geloof vóór de gelijkheid gaat.

Oorzaak: ons ‘geciviliseerd’ maar volkomen misplaatst gelijkwaardigheidsbeginsel. ‘… Alsof wij niet zouden juichen als onze F16’s wat bommen dropten boven de Russische separatisten in Oost-Oekraïne. Maar ja, wij zijn geciviliseerd. Wij doen niet aan oog om oog.’
Inderdaad Ebru, dat doen wij niet. En juist daarom slaat jouw conclusie, dat geloof boven gelijkheid zou gaan, werkelijk nergens op. Want het gáát helemaal niet om wat wij denken of geloven; het gaat om wat we doen – of wat we laten.
In een ‘beschaafde’ maatschappij mag iedereen overal van vinden wat hij wil. Ook jij mag in je hoofd elke vermeende vijand vierendelen, in de fik steken, verzuipen of onthoofden. Zolang je je maar niet daadwerkelijk, dus fysiek, aan die ander vergrijpt. Daar ligt de grens.
En ja, die vrijheid impliceert risico’s: haat-imams die de menigte opjutten tegen Christenen of Joden; Nederlanders die alle Moslims als terroristen en ‘dus’ als tweederangs burgers beschouwen. Zie Hitler met zijn volksmennerij. Mensen geloven zó in hun eigen denkbeelden, dat de realiteit ze ontsnapt; ze slaan er op los vanuit hun eigen idee-fixe: Don Quijote tegen de windmolens. Zo ontstaat een gruwelketen van oorzaak en gevolgen, die zelf opnieuw als oorzaken werken.
Alleen met wangetje-wangetje in plaats van oog-om-tandje kunnen we die keten –misschien- doorbreken. Want terugbetalen met geweld stelt ons gelijk aan die andere ‘daders’, wélk vermeend gerechtvaardigd motief we daar ook voor verzinnen. Wie verdient er dan onze haat? Ofwel: wie is hier werkelijk dom? Want die wallenbewoners en coffeeshophouders hè, die gaan gewoon door hoor, alleen nu meer ondergronds. Leve de hypocrisie! En dát noemen ze nou politiek ‘wheelen en dealen’.

[Opgestuurd naar Metro als ‘lezerscolumn’]

Comments are closed.