Foutje… bedankt!

[Mijn maandelijkse column in het blad van Volkstuincomplex De Federatie, mei 2016]

‘De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens’.

Oude kat in boom

Billy kon niet wennen

Nou, goede voornemens had ik te over bij de start van dit seizoen. Dankzij mijn pensioen dacht ik: “eindelijk tijd genoeg om een Waar Paradijs van mijn tuin te maken!” Bovendien is mijn oude kat Billy overleden. Daarmee bedoel ik niet ‘hiep hoi’ -ik mis hem echt- maar het geeft wel meer bewegingsvrijheid. Al mijn pogingen, hem te laten wennen aan het tuinleven (riempjes, kooi) zijn altijd jammerlijk mislukt. Billy moest terug naar huis en ik moest mét hem, want zodra ik maar één nachtje op de tuin sliep, gedroeg hij zich of ik vreemd was gegaan.

Die paar keer vorig jaar dat ik zijn jaloezie trotseerde en toch in het tuinhuis bleef slapen, viel mij al op dat ik ’s morgens telkens ‘snipverkouden’ wakker werd, met een geheel verstobde neuzz.  Verder nergens op gelet. Tot ik op 1 april vervuld van voorpret mijn opklapbed uittrok en meteen zag: dekbed beschimmeld. Hm. En toen ik de matras  (14 jaar geleden van mijn voorgangers gekocht) even buiten wilde luchten, scheurde de bekleding spontaan van de vulling. Foutje één op weg naar het Paradijs…
Ondertussen had ik geklooi met de watervoorziening. Mijn geiser, die het toch al niet meer deed, had ik voor de winter keurig afgekoppeld. Hoewel, keurig? De flexibele aansluitslangen had ik laten zitten en daar gutste nu het water uit. Oeps! Hoofdkraan dicht! En vervolgens drie keer op en neer naar Gamma, om eerst het foute systeem, toen de foute maat, maar uiteindelijk toch de goede afdekdopjes te kopen.  Foutje twee. -Ben ik eigenlijk wel los vertrouwd?

Ingestort huisjeUitgedroogde rubbers
Ik vrees dat Brian, onze elektricien, daar inmiddels twijfels over heeft. Dat komt zo: eenmaal waterdicht, begaf mijn elektra het. Normaal druk ik dan in de schuur op het knopje van de zekering, maar ditmaal hielp dat niet. Kortsluiting! Ik weet het aan mijn nieuwe oventje, vermoedelijk te zwaar voor die armzalige vier ampère.  Na een verzoek aan het bestuur kwam Brian langs om van die vier een zes te maken. Maar ook bij zes ampère zei het netwerk POEF! Huh? Als een ware specialist deed Brian het nodige veldwerk. Wat bleek? De ‘beveiligde’ hoofdstekker was totaal verrot; de fik was er binnenin geslagen! Oorzaak: vocht en uitgedroogde rubbers. Nalatigheid dus. Foutje drie.
Eigenlijk is het een wonder dat mijn huisje er überhaupt nog staat. Maar vraag niet hoe! Deze winter is alle nieuwe, peperdure verf er totaal weer afgebladderd. “Logisch”, zei mijn buurvrouw nuchter, “je had eerst beits, daar kan je niet zomaar overheen kladden! Dat moet je eerst helemaal afschuren”.  Foutje vier.
Goede voornemens te over, het resultaat een soort van hel. En aan het onkruid ben ik nog niet eens begonnen!
Even kreeg ik zelfmedelijden. Tot ik terugdacht aan alle verhalen van die eerste pioniers. Zwoegend en ploegend, desondanks vol optimisme. En ik besefte: “Nee, ook dit ‘getob’ is deel van het Paradijs: telkens opnieuw beginnen, leren van je fouten en gelukkig zijn met het soms zwaarbevochten resultaat – zelfs mijn ‘verkoudheid’ is over: nieuwe matras!

Comments are closed.